مقایسه تخصیص حافظه بین  JVM & CLR  

The Common Language Runtime (CLR - virtual machine for .NET) and the Java Virtual Machine (JVM) share similar architectures, but there are lots of differences, especially when it comes to memory management and allocation. Both virtual machines have automatic memory management in the form of garbage collection - the programmer is not normally responsible for allocating and releasing memory. Both virtual machines implement multiple generations of garbage collection for performance reasons, and both manage a “heap” of memory internally for application code use. However, there are a few subtle differences that don’t seem to be discussed much so I’m going to highlight them here. A caveat: what I’m going to discuss would probably be considered implementation details of Microsoft’s CLR and Sun’s JVM on the Windows platform. The behavior may be different in future releases, on other platforms, or on VM implementations from other vendors.

Difference #1: Fixed upper limit on the heap size

Both the CLR and the JVM manage an internal heap of memory that is used for allocations. Both VMs will grow the heap by allocating more memory from the operating system when needed. However, the JVM places a fixed upper limit on the heap size. This limit is specified by using the -Xmx switch when starting the runtime. If the JVM tries to satisfy an allocation that would result in the heap growing beyond that limit, and no garbage can be collected, then an OutOfMemoryError is thrown and the allocation fails. As far as I can tell, the CLR has no such artificial upper limit on the heap size. The CLR heap maximum size will be dependent on how much memory can be allocated from the operating system.

Difference #2: Releasing allocated memory

Something that surprises a lot of programmers about the JVM is that it does not release allocated memory back to the operating system, even if it could. For a hypothetical example, imagine that a JVM process starts and allocates 25 MB of memory from the operating system initially. Application code then attempts allocations that require an additional 50MB of heap. The JVM will allocate an additional 50MB from the operating system. Once the application code has stopped using that memory, it is garbage collected, and the JVM heap size will decrease. However, the JVM will not free the allocated operating system memory. For the rest of the lifetime of the process, that memory will remain allocated, even if the heap is never grown again.

In practice, this doesn’t tend to matter too much. Normally this “unused” memory will be paged out by the operating system so it doesn’t tend to impact other processes.

The CLR, on the other hand, will release allocated memory back to the operating system if it is no longer needed. In the example above, the CLR would have released the memory once the heap had decreased.

Sometimes graphs can illustrate concepts much better, so to illustrate this point further I made some graphs. I wrote roughly equivalent C# and Java programs. The program attempts a series of object allocations, each one larger than the last. After each allocation in the series, the program drops all references to the allocated objects and forces a GC to happen. The graphs show the private bytes and working set (process memory usage from the OS point of view) and heap size (heap memory usage from the JVM or CLR point of view).

The Java program:

And the C# program:

Remember that these graphs are showing equivalent programs. In each graph you can read “private bytes” as the amount of memory the process has allocated from the operating system. The “working set” shows the portion of the memory pages in physical RAM. Note that the JVM will never release memory back to the OS even if its internal heap decreases. For the CLR real memory usage follows the heap size. These graphs also show an example of the fixed heap size difference: in the JVM graph, the program encounters an OutOfMemoryError at the end of the graph (this is where the heap size levels off).

For each graph, I used performance counters to capture the private bytes and working set data. For the JVM graph, I used JSE 5 JMX memory monitoring (MemoryMXBean) to get the heap size. For the CLR graph, I tried using the CLR performance counters to capture the heap size, but it didn’t work for me. I ended up using GC.GetTotalMemory() which worked fine.

بررسی کامل Google Webmaster Tools

Google Webmaster Tools

Webmaster Tools یکی از سرویس های ویژه مدیران سایتها است که با هدف افزایش کیفیت سایتها با توجه به معیارهایی شرکت گوگل است. این کار برای افزایش کیفیت نتیایج مرتبط با عبارات جستجو طراحی شده است. این سرویس مدت چندین سال است که راه اندازی شده و اخیرا بازبینی بر روی برخی امکانات و ظاهر آن صورت گرفته است.

قبل از هر چیز این رو توضیح بدم این سرویس بهترین نتیجه را زمانی خواهد داشت که صاحب سایت امکان ویرایش کدهای آن رو داشته باشه، به عبارتی ممکن است نیاز به تغییراتی باشد که برنامه نویس باید آنها را انجام دهد. برای وبلاگها و سایر سرویسها در صورت داشتن شرایطی که در ادامه مطرح خواهد کرد، امکان استفاده از این سرویس گوگل وجود دارد.

  • بررسی ویژگی و مزایا

قبل از هر کاری باید سایت را در این سرویس ثبت کنید و سپس آن را تایید هویت کنید. این مراحل را در آخر این مقاله خواهید خواند. پس از وارد شدن به حساب خود موارد زیر را مشاهده خواهید کرد.


منبع : farasun.wordpress.com

ادامه نوشته

بیایید با هم WPF یاد بگیریم!

ما تا به حال در محیط ویندوز و پلت فرم برنامه نویسی دات نت برای طراحی رابط کاربری با دو انتخاب روبرو بودیم : فرم های ویندوز و فرم های وب. در مطلبی نوشتم که بسیاری از شرکت های نرم افزاری به اسفاده از فرم های وب تمایل بیشتری دارند، چرا که وب مدل توزیع آسان تر و قابل انعطاف تری به تولید کنندگان نرم افزار ارائه می کند و البته در قبال آن نیاز به مدل توسعه پیچیده تری دارد. در مقابل فرم های ویندوز امکان استفاده از نرم افزار کاربردی در حالت آفلاین و استفاده از کنترل های غنی را به توسعه دهندگان می دهد.

ظاهر فرم های وب با استفاده از کدهای HTML و CSS ایجاد می شوند و مرورگر وب وظیفه رندر کردن این صفحات وب را بر عهده می گیرد. در فرم های ویندوز ظاهر فرم با استفاده از کامپوننت ها و کنترل های نرم افزاری شکل می گیرد و کتابخانه های GDI و فایل USER32.dll در زیر سیستم گرافیکی ویندوز وظیفه رندر کردن ویندوز فرم ها را بر عهده دارند. رابط کاربری را از دو نظر می توان مورد بررسی قرار داد، از نظر زیبایی و غنی (Rich) بودن. فرم های وب به علت باز بودن دست شما در استفاده از فایل های مالتی مدیا معمولاً زیبایی بیشتری نسبت به فرم های ویندوز دارند. صفحات وب می توانند از فایل های عکس و ویدئو به راحتی استفاده کنند و با استفاده از کدهای CSS ظاهری زیبا داشته باشند. در فرم های ویندوز این زیبایی به راحتی وب بدست نمی آید، اما به جای آن کنترل های غنی بسیار زیادی که برای فرم های ویندوز وجود دارد در وب کمتر یافت می شود. غنی یا Rich بودن یک کنترل به این معنی است که آن کنترل به خوبی به رفتارهای کاربر و رویدادهایی که برایش اتفاق می افتد پاسخ می دهد. البته با آمدن تکنولوژی AJAX فرم های وب تا حدودی در این زمینه بهبود یافته اند.

wpf_logo

Windows Presentation Foundation یا به اختصار WPF زیر سیستم گرافیکی جدید ویندوز است که روشی واحد برای طراحی رابط کاربری غنی و زیبا که می تواند از فایل های مالتی مدیا و افکت های دو بعدی و سه بعدی نیز استفاده کند، به توسعه دهندگان دات نت ارائه می کند. این سیستم جدید روشی فوق العاده قابل انعطاف تر از روشی که در Win32 و فرم های ویندوزی استفاده می شود به شما ارائه می کند. شما با استفاده از زبان XAML که در سیلورلایت هم مورد استفاده قرار می گیرد، رابط کاربری خود را می سازید. زبان XAML بر اساس فرمت XML به شما اجازه ساختن کنترل های WPF را می دهد و استفاده از آن به راحتی HTML خواهد بود.WPF کاملاً رابط کاربری نرم افزار شما را از منطق آن جدا خواهد کرد.

برای ایجاد فرم های WPF باید ویژوال استادیو 2008 را باز کنید و از قمست New / Project گزینه WPF Application را برگزینید. همانطور که در شکل زیر مشاهده می کنید، همانند فرم های ویندوزی، WPF نیز پنجره ای را در اختیار شما قرار می دهد تا کنترل های خودتان را روی آن قرار دهید. این کنترل های را می توان به صورت دستی با کدهای XAML ایجاد کرد و یا از Toolbox ویژوال استادیو روی پنچره قرار داد. با استفاده از این کنترل ها می توانید زیبایی خیره کننده ای به برنامه هایتان ببخشید.

مثالی از WPF

مثالی از WPF

یادگیری تکنولوژی های جدید همیشه برای بسیاری از افراد جالب و هیجان انگیز است و برای برخی هم سخت و دشوار. یادگیری WPF کار مشکلی نیست، فقط باید کمی روی آن وقت بگذارید و تمرین کنید. مقالات آموزشی بسیار زیادی در مورد یادگیری WPF در وب سایت های مختلف پیدا خواهید کرد. حتی می توانید کتاب های زیادی هم در مورد WPF به زبان انگلیسی روی اینترنت پیدا کنید. توجه داشته باشید که مایکروسافت تاکید بسیار زیادی بر روی WPF دارد و رابط کاربری سیستم عامل ویندوز 7 و دیگر نرم افزارهای خود را با استفاده از همین WPF توسعه می دهد. در واقع توصیه مایکروسافت به همه تولید کنندگان نرم افزار، استفاده از WPF در ایجاد رابط کاربری نرم افزارهای نسل آینده است. به احتمال بسیار زیاد هدف بلند مدت مایکروسافت از توسعه WPF حذف فرم های ویندوز و وب در آینده خواهد بود، پس از همین حالا شروع به یادگیری WPF و زبان XAML کنید.

منبع : farasun.wordpress.com

چگونه يک پروژه نرم افزاري را با موفقيت انجام دهيم!؟

در دوران دانشجويي و حتی قبل از دانشجویی برای من خیلی پیش آمد که برای کسی برنامه بنویسم و پروژه نرم افزاری انجام بدم. بعضی هایش را قبول کردم و برخی را به علت هایی رد کردم. اوایل که جوگیر شده بودم و فکر میکردم خیلی برنامه نویسم، اگر هر پروژه ای به من واگذار میشد، نه نمی گفتم. خوشبختانه آن اوایل به جز یک برنامه، پیشنهاد دیگری به من نشد! به هر حال، در این اواخر رویه ای را پیش گرفتم در پروژه گرفتن و پروژه انجام دادن، که فکر میکنم رویه درستی است و از آن نتیجه های خوبی هم گرفتم. اگر دانشجو هستید و مثل من کم تجربه، حتماً قبل از گرفتن پروژه مسائلی که در این مطلب ذکر کردم را در نظر داشته باشید.

ادامه نوشته